หลายครั้งที่ลุกขึ้นมาในตอนเช้าแล้วค่อนข้างรู้สึกแปลกๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยามที่นั่งมองตัวเองหน้ากระจกแล้วพบว่าตัวเองกำลังหายใจ

นานมาแล้วที่ไม่เคยสังเกตตัวเอง ลมหายใจ ใบหน้า หรือแม้กระทั่งกิริยาอาการต่างๆ ของตน มองย้อนกลับไปในวันที่ผ่านมาแล้วพบว่า สิ่งแวดล้อม สถานการณ์ กำหนดให้ฉันมีพฤติกรรมที่ไม่ใช่ตัวฉันแต่ฉันกลับอยู่กับมัน และทำมันจนชาชิน จนกระทั่งไม่รู้สึกยี่หร่ากับพฤติกรรมเหล่านั้น หลากหลายผู้คนมองว่าฉันเป็นคนเช่นนั้นจริงๆ แต่ฉันกลับเกลียดสิ่งที่ฉันกำลังเป็น ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถถอด งัด แงะ แกะ พฤติกรรมเหล่านั้นได้อีกต่อไปแล้ว

หรือฉันต้องเป็นเช่นนั้นจริงๆ

บางทีการได้อยู่กับตัวเองนานๆ ก็ทำให้รู้จักตัวตนของตนเองได้ดีมากขึ้น ศาสดาในหลายศาสนาตระหนักถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี หลักแห่งสันติและสันโดษจึงมักเป็นตัวแปรสำคัญของศาสนาที่ทำให้สาวกผู้จงรักภักดีดำเนินตาม เพื่อค้นหาทางสว่างของชีวิตซึ่งนั่นว่ากันว่าเป็นวิถีแห่งการเข้าถึงคุณค่าของชีวิตอย่างแท้จริง

แต่ชีวิตฉันมีคุณค่าเพียงนั้นเชียวหรือ ฉันถามตัวเองที่อยู่ในกระจก เสียงตอบกลับมาว่า "ไช่" คำตอบนั้นไม่ได้ออกมาจากกระจก แต่เป็นใจของฉันเอง

ใจที่ถูกเจ้าของลืมเลือนไปนานแสนนาน